تاریخ انقضا

تاریخ انقضا shia+muslim                   
استقامت آن زن تاریخ انقضا ندارد

قلب‌ها اثبات کرده اند بر دنیا قوانینی حاکم است که هیچ یک از انسان‌ها در وضع آن دخالتی نداشته و ندارند.قوانینی که نه حتی توان تصور آن را داشته و نه حتی دلیلی برای وجود آن.

رسیدن به دریافت این مسئله،درست زمانی به انجام می‌رسد که شاهد بنا شدن سدی بر معبر جریان کلمات میشویم.درست زمانی محقق میشود که واژه‌ها توان به کاغذ آمدن نداشته و تسلیم امر،تسلیم نیرویی میشوند که درکش برای انسان‌های مدعی"کاشف الاسرار"چندان هم آسان نیست.

واژه‌ها محتاج میشوند...محتاج مجوزی برای عمومی شدن...نیازمند اجازه ای برای انتشار...

و اینگونه میشود که واژه‌ها می‌مانند و دست هایی به نشانه تسلیم بالا...و نویسنده و شاعری به نشانه استیصال،دست در حنا...!

...

به آرامش آسمان نگاه نکن.هوای این روزها طوفانی است.

باد مدام فریاد میکند نامی را...گوش کن!..................میشنوی؟!

«نام کسی می‌آید اما...او خودش نیست.

صبر کن!او آنکه من میبینمش،.....نه....او خودش نیست!»

شاید غبار گشته بر چشم هایم،گرد و خاک این طوفان.آب رودخانه زلال است اما پاک نمیکند بعضی غبارها را.ماهی‌های حوض دل نگران صافی آب شده اند.زیر لب دعا میخوانند برای بارش باران.

جایی میان ابرها شکاف می‌افتد و دستی،پلاک شهیدی را از آسمان آویزان میکند.دست میکشم بر نام مقدس آن شهید.آب وضو مرطوب میکند پلاک را و نام دیگری در برابر دیدگانم نمایان میشود.نام "زنی"،کمرنگ تر،مکتوب گشته!

پلاک را به گردن می‌آویزم و به سمت خیابان‌های شهر میدوم.کودکان پا بر نردبام‌های چوبی گذاشته و بر سر در هر کوچه با دست خطی کودکانه نام شهیدی را ثبت میکنند...حالا هر کوچه را با نام یک شهید میشناسند.

نگاه یکی از کودکان را دنبال میکنم.آبی چشمانش مرا در دریایی از معصومیت غرق میکند و به ساحل انتهای کوچه میرساند.در انتهای کوچه اما...:

«مردی که نامش کوچه را آرام کرده،نام "زنی"نام کسی جز خود به لب فریاد کرده!»

شکاف ابر بازتر میشود و نور خورشید درست بر دایره‌ی چشمانم فرود می‌آید.خورشید پرده‌ی آسمان را میکشد و فیلمی 100 ثانیه ای را به نمایش دیدگان خسته میگذارد:

«آنجا شهیدی در مصاف جنگ،وقتی که دستش با تنش بدرود میگفت،

اینجا زنی در التهاب و بی قراری‌های دور از جنگ

این زن جدا از جنگ،جایی با خودش بدرود میگفت!»

پرده‌ها کنار می‌روند.نام کارگردان مفقود الاثر اعلام میشود.

روحم طاقت نمی‌آورد.به درد می‌افتد... چشمانم شرجی میشود و ذرات غبار از پلک هایم رخت بر میچینند.

پیرزنی به شانه ام میزند و میگوید:«ما را کجا با عشق دیداری پدیدار؟»

تمام شهر شاعر شده اند!

مردم دنباله رو شهیدی میشوند و پا بر جاپای او میگذارند.کنار چادر مشکی به خاک افتاده ای توقف میکنند.

دختری کنارم می‌ایستد.روی گردنش آویزه‌ی صلیب درخشان میشود!خم میشود و چادر را از زمین بلند میکند.

سنگ بنایی از زیر چادر میروید و رو به رویمان قد علم میکند.ساحره ایست این دختر....

شهید میخ و چکش آهنگر را قرض میکند و روی سنگ،کنده کاری از پیش طراحی شده ای را پیاده میکند.

تصویر زنی به اتمام میرسد و نوشته ای زیر آن:

«صبوری این زن هر واژه ای را شهید میکند و هر شهیدی را شهید تر»

چه اثر هنری فاخری!

شاعره ای سکوتش را میشکند:شهیدا ! این زن کیست؟

شهید لبخند میزند و دوباره با میخ و چکش به جان سنگ می‌افتد.

دوره گردی سر میرسد.چیزهایی در گوش مردم میخواند که نمیفهمم.اما جمع کثیری از مردم با ا و همراه میشوند و سوار بر گاری از شهر خارج.هیچ کس پشت گاری را نمیخواند:

"جنگ با نقاب صلح حاکمیت پیدا میکند"

شهید کارش را تمام میکند.قاصدک‌ها دور او حلقه میزنند و در گوشش خبری را نجوا میکنند.شهید به نقطه ای از آسمان عروج میکند.

آخرین دستخط شهید روی سنگ طلایی میشود:

«او همسر من است»

چند قطره آب بر صورتم میچکد...از آسمان!خاک نم میخورد...

صدای آشنایی بالای سرمان طنین انداز میشود:

«مدافعان!استقامت آن زن تاریخ انقضا ندارد»

دختر مسیحی چادر مشکی همسر شهید را سر میکند و به سمت مسجد  جامع شهر حرکت میکند.

دارد باران میبارد.ماهی‌ها مستجاب الدعوه می‌شوند.

جای آن مردم سوار بر گاری،خالی!

چه موسیقی بی نظیری شده این صدای برخورد باران با سنگ بنای همسر شهید....

دست نوشته از یاسمن مجیدی

کلید واژه های مطلب: تاریخ   Ø§Ù†Ù‚ضا   shia   muslim   

نظرات

فقط اعضای سایت قادر به استفاده از بخش نظرات هستند.