ای ذخیره خدا

ای ذخیره خدا shia+muslim                   
می‌دانید در این چند صد سالی که از شروع غیبتش می‌گذرد بر مهدی من چه گذشته است؟ از اشکهای غریبانه اش با خبرید؟ از غصه‌ها و قلب پرازخونش چه می‌دانید؟ برای خلاصی او از زندان غیبت چه کردید؟




آغاز کلام

ای حجت یزدان و ای امیر دوران!

ای موعود انبیا و منجی انسانها !

ای ذخیره­ ی خدا در زمین !

ای مهربانترین...

ای کاش اهل عالم می‌دانستند که با آمدنت، چه سعادتی به آنان روی خواهد آورد که نه چشمی آن را دیده و نه گوشی آن را شنیده.

ای کاش مسیحیان جهان می‌دانستند که مسیح خود دلداده توست و برای ظهورت لحظه شماری می‌کند تا از آسمان فرود آید؛ در نماز به تو اقتدا نماید و پیروان خویش را به تبعیت از تو فرا خواند که اگر عیسی(ع) بنا به ضرورت و برای اتمام حجت، مرده ای را زنده می­­کرد؛ تو ای مقتدای مسیح(ع)، زمین و زمان، انسان و جهان و اسلام و قران را زنده خواهی کرد.

«السلام علیک یا امام المسیح.»[1]

ای کاش کلیمان جهان می‌دانستند که نه تنها ید بیضا، عصا و سنگ موسی(ع)، الواح تورات و انگشتر سلیمان(ع) که تمام مواریث انبیا در نزد توست و همان خضر که حضرت موسی مصاحبت با وی را تاب نیاورد و این گونه مخاطب وی قرار گرفت که: «هذا فراق بینی و بینک»[2] چرا که: «ما لم تستطع علیه صبرا.»[3] در مقابل تو دست ادب بر سینه می­نهد، به خدمتگزاری و همنشینی افتخار می‌کند و لحظه ای فراق و دوری ات را بر نمی‌تابد.[4]

موسی منجی بنی اسرائیل بود، تو منجی عالم بشریتی،‌ موسی با یک فرعون در افتاد؛ تو همه‌ی طاغوت‌های عالم و هزاران فرعون را به جای خویش نشانده و فرعونیت را ریشه کن خواهی کرد.

 

ای کاش پیروان زرتشت، این معنا را در می‌یافتند که «پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک» تنها و تنها در دوران طلایی ظهور توست که مجال بروز خواهد یافت.

تو را «یوسف زهرا » صدا می‌زنند و به یوسف تشبیه می‌کنند؛ اگر چه:

بالای تخت یوسف کنعان نوشته اند

هر یوسفی که یوسف زهرا نمی‌شود

هر گاه تو را با این لقب یاد می‌کنند ناخود آگاه آیه ای از قران برایم تداعی می‌شود. آن گاه که برادران خطا کار یوسف به محضر او شرفیاب شدند. یوسف آنها را با این بیان مخاطب قرار داد که:

«هل علمتم ما فعلتم بیوسف و اخیه»

هیچ می‌دانید با یوصف و برادرش چه کردید؟ بلافاصله بانویی قد خمیده در برابرم مجسم می‌شود که مرا و یکایک شیعیان و مردم جهان را مورد خطاب و عتاب قرار میدهد که «هل علمتم ما فعلتم بیوسف»؟ هیچ می‌دانید با یوسف من چه کردید؟ هیچ می‌دانید در این چند صد سالی که از شروع غیبتش می‌گذرد بر مهدی من چه گذشته است؟ از اشکهای غریبانه اش با خبرید؟ از غصه‌ها و قلب پرازخونش چه می‌دانید؟ برای خلاصی او از زندان غیبت چه کردید؟ چرا برای رهایی او از غربت و غیبت و مظلومیت دعا نمی‌کنید؟

ای کاش مسلمانان جهان، این کلام الهی را در کتاب آسمانی خویش باور می‌کردند که:

«بقیه الله خیر لکم این کنتم مومنین»[5]

ای کاش صدها میلیون مسلمانی که هر روز و بارها در نمازهای روزانه خویش «اهدناالصراط المستقیم» می‌گویند؛ از پیامبر مهربان خویش در حجه الوداع می‌شنیدند و می‌پذیرفتند که در این عصر و زمانه، تنها راه رهایی و یگانه رستگاری یعنی صراط مستقیم،‌ تو هستی.[6]

آیا به راستی خداوند حکیم،‌ این ولی معصوم و مظلوم خویش را برای این آفریده است که قرن‌های متمادی در پس پرده‌ی غیبت بماند و بشر هم در ظلمت و بدبختی دست و پا بزند؟

ای کاش لااقل شیعیانت ذره ای از غربت و مظلومیت تو را درک می‌کردند و با رفتار و گفتار خویش، نمک بر زخم‌های دلت نمی‌پاشیدند.

کاش به دنبال پاسخی برای این سوال می‌گشتیم که آیا غیبت ولی خدا،‌ سرنوشت محتوم و تغییر ناپذیر الهی است و یا این ما هستیم که تاکنون او را نخواسته ایم و ظهورش را طالب نبوده ایم؟

کاش متوجه می‌شدیم که فرمول ظهور، سخت و پیچیده نیست و این آگاهی، بیداری، درخواست و دعای ماست که ظهور را پیش از موعد مقرر رقم خواهد زد و غفلت و خواب آلودگی ما از جمله علل اساسی در تاخیر ظهور حجت خداست.

ای کاش می‌دانستیم در دعا برای ظهورت چه اسراری نهفته است و چه برکات و آثاری بر آن مترتب است.

اگر پیام هایت را جدی گرفته بودیم، اگر از این غفلتی که ریشه در 12 قرن دوران غیبت دارد فاصله می‌گرفتیم، اگر همه باهم یک دل و یک پارچه از درگاه حضرت حق،‌ ظهور نورانی ات را خواستار می‌شدیم،‌ اگر آماده پذیرش و تحمل شما و اطاعت از اوامرت می‌شدیم چه بسا هم اکنون ظهور صورت گرفته بود!

اول مظلوم عالم شکایت خویش از مردم روزگارش را به نخلستان می‌برد و درد دل با چاه می‌گفت. ای کاش می‌دانستم در کدام نخلستان سر بر کدام چاه غربت، از بی وفایی و غفلت ما شکوه می‌کنی!

نمی دانم چه شکوهی در ظهورت نهفته است که و تو چه عظمتی داری که امیرمومنان، آن عدل مجسم آرزوی برپایی دولت تو و شوق دیدن حکومتت را بر دل دارد:

و یا شوقاه الی رویتهم فی حال ظهور دولتهم

«وه چه مشتاقم که آنها را در زمان تشکیل دولتشان ببینم»[7]

تو که هستی که سیده النسا در میان آتش و دود تو را صدا می‌زند و با خون سینه اش نام تو را بر دیوار خانه‌ی وحی می‌نگارد و «ولدی مهدی» می‌گوید.

ای کاش عزاداران، سینه زنان و گریه کنندگان بر سالار شهیدان می‌دانستند که هم اینک حضرت اباعبدالله الحسین تعزیه دار غربت و سوگوار مظلومیت توست تا آنجا که می‌فرماید:

«مهدی ما در عصر خودش مظلوم است»[8]

تا تأکیدی باشد بر این فرمایش شما بر آن منتظر عاشق که:

من مظلوم‌ترین فرد عالم هستم 
______________________________

مقدمه کتاب آشتی با امام عصر-نوشته دکتر علی هراتیان(خواندن این کتاب به عموم توصیه می‌شود)

[1] - صحیفه مهدیه- زیارت حضرت بقیه الله که در مشکلات و سختی‌ها خوانده می‌شود.

[2] -سوره کهف. آیه 78

[3] -همان

[4] -امام عصر به مومنی که آن حضرت را دیده ولی نشناخته بود و از ایشان سوال کرد گمان می‌کنم شما خضر باشید؛ فرمودند:«والله انی لمن الخضر مفتقر الی رویته ...» به خدا قسم من آن کسی هستم که خضر محتاج دیدن اوست.» اقبال الاعمال سید بن طاووس: 465

[5]- بازمانده خدا برای شما بهتر است اگر مومن هستید. هود آیه 86- طبق روایات فراوان، نخستین آیه ای که آن حضرت پس از ظهور و در حالی که به دیوار کعبه تکیه فرموده اند بر زبان جاری می‌کنند همین آیه است.

[6] - پیامبر در خطبه غدیر فرمودند: «... ای مردمان! صراط  مستقیم خداوند من هستم که شما را به پیروی از آن امر فرموده و پس از من علیست و آنگاه فرزندانم از نسل او...» تفسیر برهان جلد 1 :47

[7] - کفایه الاثر:220

[8] - صحیفه مهدیه:52

کلید واژه های مطلب: ای   Ø°Ø®ÛŒØ±Ù‡   Ø®Ø¯Ø§   shia   muslim   

نظرات

فقط اعضای سایت قادر به استفاده از بخش نظرات هستند.